130 lat temu, 14 listopada, urodził się Leopold Staff (zm. 1957) – poeta, tłumacz, eseista i dramatopisarz. Przez wielu nazywany poetą trzech epok (Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i współczesności). Urodził się i wychowywał we Lwowie, studiował na Uniwersytecie Lwowskim (początkowo prawo, później romanistykę i filozofię). W 1898 r. zadebiutował w krakowskim piśmie akademickim „Młodość”, poświęconym literaturze i sztuce, a w 1901 wydał pierwszy tom poezji Sny o potędze. Wielu współczesnych mu pisarzy (Tuwim, Gałczyński, Jastrun) uważało twórczość Leopolda Staffa za esencję polskiej liryki, zawierającą najważniejsze jej elementy, a także wiążącą z kulturą europejską.
Jego poezja była odzwierciedleniem − za każdym razem wybitnym − bieżących prądów literackich i intelektualnych. Kolejne fascynacje Staffa to nietzscheanizm, dekadentyzm, klasycyzm. Ten ostatni stał się znamiennym rysem postawy poetyckiej Staffa:

„[...] poezję tę charakteryzowała jasność i zwięzłość wypowiedzi poetyckiej oraz wiara w uniwersalny system wartości, wyrażana za pomocą znanych od starożytności motywów poetyckich zwanych toposami”.

Jacek Kopciński, Przeszłość to dziś, III klasa liceum i technikum, Stentor, Warszawa 2008, s. 28.

Obecny był też w jego twórczości nurt franciszkański, religijny (za tom poetycki Ucho igielne otrzymał w 1927 r. Państwową Nagrodę Literacką).
W ostatnich latach nastąpił w jego twórczości przełom – eksperymentował z tematem i nowoczesną, niezwykle skondensowaną formą. Jacek Kopciński zauważa jednak, że i w tych utworach pozostał poeta wierny klasycyzmowi (por. Jacek Kopciński, Przeszłość to dziś, III klasa liceum i technikum, Stentor, Warszawa 2008, s. 207)
Mimo upływu czasu i przemian kulturowych, ciągle, w każdym okresie literackim był w awangardzie. Pozostał też nauczycielem i mentorem młodych poetów.
Leopold Staff był także wybitnym tłumaczem literatury antycznej, włoskiej, niemieckiej, francuskiej, angielskiej i skandynawskiej z różnych okresów. Przełożył na polski m.in. dzieła Goethego, Diderota, Leonarda da Vinci, Michała Anioła, Nietzschego, Manna, a także łacińskie elegie i fraszki Jana Kochanowskiego.